Soms wordt de verleiding te groot en kan ik het niet laten om de wereld te voorzien van wat 'microscopische graffiti'. In onderstaande foto is een beroet glaasje te zien waarvan het roet plaatselijk is weggebrand met een laser. Het object rechts is een haar, in de orde van 100 µm dik. De hoogte van de letters is 125 µm.
De opstelling is vergelijkbaar met de SLS opstelling. De eerste pixel van de letter 'T' is afwijkend omdat de laser daar wat langer stil heeft gestaan.Natuurlijk is dit al best wel klein :-). Maar het moet zeker nog kleiner kunnen. De golflengte van het gebruikte licht is 0.658 µm, dus pixels van 1 µm zijn zeker haalbaar. Daarmee zou mijn naam 60 keer op de omtrek van de haar geschreven kunnen worden!
Bovenstaand plaatje is het printje na een bewerking in Photoshop die ervoor zorgt dat scherpe hoeken afgerond worden. Het solderen verloopt daardoor later wat beter omdat er geen tin aan punten blijft 'plakken'.Na etsen en vertinnen ziet het printje er in het echt dan zo uit:
Het in elkaar zetten was erg lastig en speelt zich duidelijk af op de grens van wel en niet te doen. Wat wegspringen van de componenten betreft heb ik denk ik geluk gehad. Een weerstand van een halve mm ligt al snel (letterlijk) aan de andere kant van de kamer! Maar het resultaat, verscholen tussen de draadjes, mag er zijn:
Wat dichterbij:
...
...
Meer dan de helft van het printje bestaat uit ongebruikte rand, maar deze is nu nog nodig om het in de bankschroef te kunnen klemmen: 
Vanwege het bovenaanzicht lijkt het soldeerwerk op deze foto wat minder netjes dan het in werkelijkheid is (vergelijk vorige foto). In ieder geval komt het op deze schaal dicht in de buurt van het maximaal haalbare. Het is onmogelijk om goed gedoseerd tin toe te voegen als tin en soldeerpunt ongeveer even groot zijn als de componenten zelf (0.3 mm). De (afstembare) spoel wordt later nog vervangen door een vast SMD exemplaar. Uit de eerste tests blijkt dat de ontvanger het prima doet en goed afstembaar is.
